Bjorn Roesbeke.be

Op 10 juli 2011 omstreeks 21:00u is mijn laatste kat aangereden door een auto. Hieronder volgt mijn verhaal.

De straat waar ik woon ligt pal tegen het centrum van Zomergem. Tot ongeveer de eerste 60 meter mag men slechts 30 rijden, verder naar mijn thuis op 50km/u. Velen houden zich niet aan de snelheidsbeperking, ik zie mijzelf ook dikwijls sneller dan 30 rijden aan het begin van de straat maar er zijn ook mensen die met plezier aan 100 of meer over de weg scheuren. Op amper 20 meter naast mijn ouderlijk huis (waar ik nog steeds woon) is een naschoolse kinderopvang. Het is al dikwijls gezegd geweest dat er wel eens een kind doodgereden zal worden als sommigen hun snelheid niet aanpassen, gelukkig is dit nog niet gebeurd. Mijn geliefde katten daarintegen...

1. Poes - Door mijn ouders weggedaan bij een landbouwer omdat deze kat mijn moeder geklauwd had.
2. Lotteke - Overreden - Nooit teruggezien, mijn vader heeft mijn kat meteen in de container met brandbaar materiaal op het containerpark gegooid. Dank-u-wel-vader (let op het sarcasme).
3. Pruts - Gestorven aan een niersteen. Onze toenmalige dierenarts zei dat er "niets met deze stomme straatkat scheelde", in werkelijkheid leidde het diertje nog een dag hevige pijnen. Toen was het te laat om hem nog te redden, zelfs in Merelbeke kon een operatie niet meer baten.
4. Lola - Dit was de kat van de overburen die regelmatig bij mij langskwam. Ondanks dat het mijn kat niet was deed het ook pijn om ze doodgereden langs de kant van de weg te zien liggen. Een korte tijd ervoor had ze net kittens geworpen, zij hebben het zonder hun moeder moeten doen.
5. Bruintje - De enige levende broer van mijn huidige en laatste kat, Witje. De andere broer heeft de geboorte niet overleefd maar zoals anderen in het rijtje is ook Bruintje overreden.

Als kind huilde ik een zee vol, tegenwoordig kan ik mij er alleen kwaad in maken.

Witje

Gisterenavond (zie datum blogbericht en intro) was het weer schrikken toen Witje onder een auto belandde. Het erge van de zaak is dat ik het zelf aanschouwd heb. Allereerst is het opmerkelijk hoe de tijd bij iets dat in slechts een seconde gebeurt zo traag lijkt te gaan, alsof men even uit de realiteit gerukt wordt. Dit maakt het mogelijk om een korte gebeurtenis uitgebreid te kunnen beschrijven.

Omstreeks 21u zat ik in mijn auto aan de bedrading van mijn interieurverlichting te werken. Het is zomer, de zon schijnt lang en Witje mag zolang dit duurt buiten lopen, het is immers niet leuk om dag in en dag uit binnenshuis opgesloten te zitten.
Witje is een lieve kat die heel nieuwsgierig bij mij komt kijken, ook nu. Omdat er geen plaats was om in de auto te springen liep Witje richting de weg en leek te twijfelen of hij zou oversteken. Als hij iets van mij onthoudt dan zal het wel "niet op straat Witje, pas op van de auto's" zijn. Telkens ik hem buiten laat gaan zeg ik ditzelfde en tot nu toe is er nog niets slechts gebeurd.

Ik zag Witje oversteken en riep hem na, in de hoop dat hij de overkant zou bereiken voor er auto's aan zouden komen. Alles leek in orde te zijn toen Witje uiteindelijk aan de overkant van de weg zat maar ik voelde de bui al hangen.

Al zeer snel zag Witje iets interessants, was het nu gebladerte of een insect, ik weet het niet maar met de oren plat en de achterpoten zoals elastiek op spanning staande zag ik dat dit niet goed zou aflopen.
Terwijl ik mijn hoofd draaide om verder te kunnen werken zag ik een auto aankomen. Amper een meter of vier voor het punt waar Witje aangereden zou worden dacht ik nog "ik hoop dat Witje nu niet oversteekt, die man in de auto Witje ziet en hij gewoon kan passeren". Eens het hoofd gedraaid (dit alles duurde nog geen halve seconde) om verder te werken hoorde ik een luide klap. Geen haar op mijn hoofd twijfelde aan de oorzaak van de klap. Terwijl ik snel naar de doorrijdende auto keek (zonder aan de nummerplaat te denken) zag ik in mijn linker ooghoek iets wits vliegen. De plaats waar Witje zat was nu leeg en mijn wereld stortte in.

Al luid vloekend liep ik vanuit mijn auto op de oprit de straat op, de claxon moest er aan geloven. Een vrouw die te voet passeerde schrok zich bijna dood. Na Witje niet meteen te zien rende ik naar binnen om mijn telefoontoestel. Toen ik mijn moeder zo'n twintig seconden later aan de lijn kreeg en het haar vertelde waren we met twee die doodsangsten moesten uitstaan, amper een halve minuut later stond zij er al. Na ikzelf is mijn moeder de persoon die het dichtst bij Witje staat.

Ook in paniek begonnen we verder naar witje op zoek te gaan. Ondertussen waren de buren en zelfs mijn tante van om de hoek op mijn gevloek afgekomen. Hen trefte dit voorval niet, het "is maar een kat". Ja... Maar het is MIJN kat! Het diertje heeft nooit iemand iets misdaan en het omgekeerde is ook waar.

Op blote voeten begon ik de straat af te lopen en geloof mij, ik kon wel een marathon lopen met de energie die ik toen had. Als bij toeval passeerde ik een man die naar zijn hond op zoek was. Ik voelde meteen dat we op gelijke voet met mekaar stonden maar we gaven amper aandacht aan mekaar.
Twijfelend of het witte dat ik zag "vliegen" wel mijn kat was dacht ik eraan dat hij misschien meegesleept kon zijn zoals dat bij Bruintje gebeurd is en al snel sprong ik in de auto om het blok rond te rijden.

Achteraf bekeken kakelde ik rond zoals een kip zonder hoofd maar voor dit diertje zou ik veel opgeven!

Enige tijd later alweer ging ik achteraan de tuin kijken en ja... Daar zat Witje!
Het geluk stond tóch aan mijn kant. Met uitzondering van een wonde op zijn neusje, wijd gesperde ogen en een snelle ademhaling leek Witje verder niet verwond, wel verward te zijn. Alle energie was weg, ik viel op mijn knieën en begon bijna te huilen van blijdschap.

Mijn moeder kwam terug en zei "hij zal een hersenschudding hebben". Ik antwoordde met "wat het ook is, ik ben blij dat mijn geliefde kat nog leeft". Een goed half uur later kwam Witje (nog steeds verward) op eigen kracht naar binnen, begom opnieuw aan alles te ruiken en zocht de kleinste plaats in huis op.

De buren en mensen doorheen de hele straat zullen zeker gedacht hebben dat ik mentaal gestoord was maar dat kan mij niet schelen, Witje is wat telt. Enkele uren na het voorval (bij het schrijven van dit blogbericht) ligt Witje onder mijn bureau rustig te slapen, al zal ik morgen toch met hem naar de dierenarts gaan want hij heeft het moeilijk om zijn staart te draaien en gemakkelijk neer te zitten. Voor hetzelfde geld zijn er nog inwendige bloedingen of verwondingen die niet genegeerd mogen worden.

Alweer kom ik tot het besluit dat ik uiterst belangrijke zaken in mijn leven heb. Mijn kat is daar één van. Ik leef mee met de vele anderen die dagelijks hun kat (of familieleden, vrienden, kennissen) op deze manier moeten verliezen.

Update (11/07/2011 - 16:41u): Ik ben met mijn kat Witje bij de dierenarts geweest. Zijn oordeel was dat hij geluk gehad heeft en mogelijks slechts een scheur in zijn bekken heeft. Een spuitje later mocht Witje terug naar huis en normaal zou alles goed moeten komen. Hadden we allemaal maar zoveel geluk.